3-1

Afbeeldingsresultaat voor dier leeuwinnen

Op gesprek.

“Niet nadenken”

Het schijnt dat militairen dan binnen twee minuten in slaap kunnen vallen. Dus wilde ik dat ook. Het is gisteren. Diep in de nacht. Ik pas me graag aan, graag is in deze een groot woord, maar ben er bereid toe. ‘Broken Tail’ was nog in geen velden of wegen te zien, dus ook niet op de rand van het balkon zodat ik hem de tyfus kon laten schrikken.

Het gesprek was met een Danny. Voor mijn gevoel hing daar mijn leven vanaf. Maar het zou ook kunnen dat het niet zo was, dat ik vrij en blij een andere richting in zou kunnen stappen.

En toch nerveus zijn.

Tegenwoordig is alles gender fluïde, dus stelde ik – om de zenuwen in bedwang te houden – me voor dat Danny een jonge chick, brunette, enorme tieten waar andere mannen van houden, met een vooroordeel was. Diep in de nacht. Perfectionisten willen hoe weten hoe diep in de nacht. Het was 03.45 uur. Maar kan ook zijn dat het 3:48 was. Ik had uitgerekend dat ik maximaal 3 uur zou kunnen slapen. Natuurlijk sliep ik dat niet. Hooguit 1 of 2 uur. Dat ik niet hoefde over te stappen vond ik zelfs bizar. Google gaf tram 19 op. € 2,66. terug was € 0,97.

“Hij is onderweg” kreeg ik bij de receptie te horen.

Ik was er 15 minuten te vroeg. Ambtenaren zijn hufters !Danny bleek geen hete stoot te zijn met grote tieten waar menig man op zou vallen of willen versieren. Hij was blind 😀

Ik verzin soms shit niet, maar ben wel verzekerd dat ik mag blijven werken. Dus over vijf jaar heb ik weer geen nachtrust.

Dagboek van een Alcoholist: Stap 1

“Wij erkenden dat wij machteloos stonden tegenover de alcohol – dat ons leven stuurloos was geworden.”

Ik ben aan het schrijven. Soort van zelfmedicatie, Saiko. Eigenlijk schrijf ik het voor Zuslief. Ook voor mezelf. En wellicht red ik een ziel die leest.

Met Gnarls Barkley in het achterhoofd moet dat lukken.


https://www.youtube.com/watch?v=Qe500eIK1oA&list=RDQe500eIK1oA&start_radio=1



Werk in Uitvoering. https://www.youtube.com/watch?v=Qe500eIK1oA&list=RDQe500eIK1oA&start_radio=1

Dagboek van een Alcoholist.

Als je denkt dat je in de Here bent, Dat iedereen je gelijk omarmt als je nuchter bent, dan heb je het zwaar mis. Ver van mis!

En je gaat hen die je dierbaar is niet overtuigen dat alles koek en ei is.

Vanavond peilde ik familie of “Dagboek van Alcoholist” wel zou moeten schrijven.

De weerzin sprak boekdelen.

Dus als je drinkt, je denkt er wel ergens een luisterend oor is. Dat kan je vergeten.
Jij moet willen. Meer is er niet. Je zus, moeder of beste vriend kan je niet helpen.
Jij besluit. Punt.

Ik begon deel 1 verkeerd. Niets is zeker als je droog wilt staan. Dat is zeker 😉

Bezoek van en aan.

Je hebt wel eens van die nachten dat je amper kunt slapen. Gedachten weerkaatsen tussen de oorschelpen en communiceren door het lichaam te laten verkrampen; vooral rond de maag en borstkast.

  • ‘Wat als?’
  • ‘Wat dan?’
  • En als?’

Het was vijf dagen na het telefoontje over “Dagboek van een Alcoholist”.

Oeps. Ik was vergeten dat er mailtjes naar jan en alleman ging en ik dit bericht wel kon wissen, maar het in de mailboxen volledig stond.

Normaal, als de slaap niet wil komen omdat Klaas Vaak een snipperdag heeft, zet ik het Maarten van Rossem op via YouTube. Zijn lezingen over oorlogen of Amerika zijn Jordan Peterson in het Nederlands, maar dan met méér gelijk aan de zijde van Maarten.
Ik lig dan in bed met mijn mobieltje, zet een lezing van Maarten op en ben binnen 15 minuten van deze aarde; ergens hoop ik dat zijn lezingen in het geheugen achterblijven; ijdele hoop.

Ik begon het oplossen van mijn slaapgebrek niet met Maarten. Ik begon met Luz (Loes) van Commit Happiness. Geen idee hoe ik aan haar kwam, maar ik zocht iets om snel in te slapen. Zelfhypnose dacht ik destijds aan. Loes (Luz) werkte als een tierelier in het begin. Maar ik begon me te ergeren dat ze bij het ontspannen de rug vergat. Voor sommigen wellicht een futiel iets, maar je hebt er maar een! Voeten, benen, heupen, rug, schouders, armen, schouders, nek, hoofd. Hoe moeilijk is het? Luz is dus alleen prettig na een nachtdienst. Helemaal loslaten kan ik haar dus niet.

De nacht voordat Saiko & Raymundo (fictieve namen omdat ze mij dierbaar zijn) überhaupt binnen zouden stappen ging ik 22.00 uur naar bed.

Te vroeg voor mijn doen. 10.00 uur in de morgen is als een afspraak bij de dokter omdat je bloed poept. De belofte van Raymundo dat er lekkers bij de koffie zou zijn deed mij al glimlachen als ‘The Joker’ uit Batman.

“Jezus! Heb ik wel koffie?” (Oploskoffie is geen koffie!) Bed uit. Controleren of er nog een vacuümverpakt pak koffie staat. Stond er! Is de THT niet over de houdbaarheid. Googelen op de mobiel. Geen zorgen of ik lijken zou kunnen veroorzaken die ik dan als Norman Bates (Netflix: Bates Motel) weg zou moeten moffelen. Wat ik al dacht bij peper en zout. Is het droog dan is het nog goed.
Bed In. “Heb ik wel koffiefilters?” Bed uit. Ja. Het was 04.00 uur en duiven loerden al naar de rand van mijn balkon. Even een peuk roken. Is het huis wel toonbaar. De ramen had ik niet gelapt, administratie op een hoop gegooid met een buurtkrantje bovenop. Check. Er lagen geen teennagels, dierenharen van Gebbetje kon ik niet ontdekken.
Peuk uitgedrukt en bed in.

Drie uur later:

Zij die mij niet op FB volgen: ‘Broken Tail’ is een duif die tussen 06.00 uur en 07.00 uur landt op de rail van mijn balkon en dan alle mokkels die een Duivin aanroept om ranzige sex. Het is vooral klote als je net een nachtdienst hebt gedraaid. Laatst naaide hij een duivin van de nok tot in de goot. Hij is ziekelijk. Dat die Duivinnen het pikken is mij een raadsel. #MeToo is blijkbaar niet in het dierenrijk.

De deurbel ging. 09.30 uur. Elke vezel in mijn lichaam trok zich samen. “Hoedan?”, dacht ik. Ik opende het balkonraam van mijn woonkamer om er zeker te zijn dat het niet een vreemde was.
Geloof me. Raymundo, na één keer gezien en gesproken hebbend, herken je hem gelijk! Al is het 10 jaar later. Er hangt een soort ‘aura’ om hem heen die je herkent als je maar een keer hebt gesproken of gezien. Je moet het ervaren om het te herkennen.

Saiko was er niet bij, het lekkers bij de koffie wel.
“Ik zal even koffie zetten!”, zei ik – volgens mij niet zichtbaar voor hem – was ik bloednerveus. Mag ik dan wel ouder zijn dan Abraham, maar dat vergeet ik bij hem.

Voorbereiding:

Ergens tussen iets en niets heb ik iets geleerd. In dit geval was het voorbereiding. Ik lapte, zoog, dweilde alles dat belangrijk is voor mij. Dat is raar voor een junk. En omdat ik wel rook tot ik ergens rochel, stak ik wierrook aan dat ik tot op heden ruik als ik mijn kasteel betreed en gasten denken dat het hier Kasteel RuikjeLekker is. 😀

Anyway….

Aangezien dat er nooit een hond hier komt, had ik dus geen gebakschoteltjes. Dus ergens klopte verleden en heden nog voor de bezoekers. Achteraf is het natuurlijk maskeren wat er werkelijk speelt.
Maar vandaag – terwijl ik de tekst aanvul- ruikt het hier super en ben ik er vrolijk onder 😀

Kan ik wel moeilijk doen dat ik: “Dagboek van een Alcoholist” schreef voor de herkenbaarheid, maar het was een gil in de ruimte dat ik niet JULLIE gezeik niet wil aanhoren, maar dat er hier ook wel eens dingen spelen. Onbewust wellicht wel Saiko wilde zien om het te geloven, Raymundo’s aura wilde voelen in mijn kamer. En toch wilde ik, al was het een waardeloze poging tot: “Dagboek van een Alcoholist” wellicht iets zou kunnen zijn voor iemand die worstelde met een leugen die ik maar al te goed snap ❤
Kuddo’s als je het herkent.

Ik ga geen sorry zeggen. Daar ben ik te oud voor.
Vandaag was een goede dag 😀 Dat verpest niemand.

Het zijn 2 dagen geperst in een. Score: 5 uur slaap.

Afscheid

Look
If you had
One shot
Or one opportunity
To seize everything you ever wanted
In one moment
Would you capture it
Or just let it slip?

~ Eminem 2009

Ik ben in de war. Had geen idee dat ik gevoel in mijn donder had. Oké bij programma’s, films et cetera. Vanuit mijn woning, mijn kasteel, mijn veste zet ik dit éénmalig op ‘papier’.

Als jij het wilt, moet je het doen. Maar waarom? Een trap nageven is niet echt nodig. Dat hoeft niet gedeeld worden. Je kan het opschrijven daarna verbranden

Het is geen natrappen. Ik hoef ook geen likes of gecondoleerd te horen. De tyfus voor hen die het doen. Mijn muziek staat op tijdens het typen. Ik moet het kwijt. De rest van mensen plezier ik daarna wel met een glimlach, een leuke grap en voel mee met hun zorgen, pijn en ellende van het leven.

Zusterlief belde dat ze een brief had gekregen. Het was urgent. Maar als je deze brief ontvangt op zaterdag terwijl je op vrijdag al zou moeten bellen, dan wachten er twee onzekere dagen. En wie kende zij en ik in Rotterdam buiten Herman de Blijker en Lee Towers? Ik moet nog een uitnodiging krijgen van een Rotterdammer die mij de schoonheid van de stad zou kunnen laten zien. En toch heb ik een schim van de stad mogen zien.

Zuslief en ik wisten wel uit welke windhoek dit zou zijn: Vaderlief

Het zijn mijn woorden dat ik hem Vaderlief noem. Het hele woord kan geschrapt worden. Hij was geen vader nog nog lief.

En ik ben geen vader. Was dat ooit voor Petroesjka, mijn kat.

Mijn lijstje qua kwaliteiten als vader kan ik wel opnoemen: Liefdevol, zorgen dat hij/zij zich vrij voelt om te worden wat hij/zij wilt, kan bellen als de stront tegen de ventilator vliegt (want zo is de jeugd) en dat het geen negatief effect heeft op het leven (shit happens) Dat kan luisteren naar zijn/haar behoefte zonder te dicteren hoe het wel moet. Het leven kent geen regels, je loopt tegen dingen aan of tegen regels. Maar een vader is er voor je, ondanks alles.

20 jaar geleden had ik het kunnen zeggen tegen mijn vader: “Je hoeft niets! Wees wie je bent, maar volg je hart”. Hij koos voor iets waar ik nu geen idee van heb.

Ik ken mijn eigen gebreken, dus weet dat hij vast ook heeft nagedacht. En waar ik bang voor was, ben ik geworden. Maar wel anders.

Ik neem iedereen aan voor wie zij/hij is. Ben je een lul of kut, dan zal ik je ook zo behandelen. Respecteren we elkaar, dan ga ik door het vuur voor je. Al ken ik hem of haar amper.

04-01-19 ging je heen. Maar ik ben niet jou geworden. Hoop dat je – ergens – trots op mij bent.

Tegen de regels

2017-03-22

Hoe de moeder met een baby op de arm haar kinderwagen de trap op had gekregen met nog een minimensje ernaast lopend was voor mij een raadsel. Moeders zijn inventieve geesten die dat voor elkaar krijgen.

Later op de dag was ze terug bij de automaat naast de loge om te betalen voor haar parkeertijd. Ze twijfelde bij het betalen en ik zag haar nadenken wat te doen in welke volgorde. Ik bood haar dus aan om de kinderwagen voor haar naar beneden te tillen.
“De kleine heeft honger, dus die ga ik eerst even borstvoeding geven”, vertelde ze me alsof ze ter plekke de kleine, die verwonderd om zich heen aan het kijken was, en plein public aan de tepel ging hangen. Ze bedoelde natuurlijk in de auto die op -2 stond geparkeerd. Ze nam mijn aanbod aan. De trap afdalend met de kinderwagen in mijn handen vertelde ik haar dat ze na de borstvoeding het het beste zou zijn te betalen voordat ze naar de uitrit reed. Hoewel het een rustige dag was, ging ik uit van het ergste. Ergens voorvoelde ik wel dat je dat een moeder niet kan vragen. Hummeltjes alleen in de auto achterlaten, dus stond ze later voor de slagboom met een open rekening. Achter haar verscheen natuurlijk een rij andere bestuurders die eruit wilden. Op camera zag ik het gebeuren.

Nu is de regel dat de persoon dan de helling op moet lopen naar de loge, het bedrag betaalt, het kaartje bij de uitgang invoert om vervolgens weg te rijden. Ik zag het niet gebeuren dus rende ik op een drafje de helling af en gaf zij mij losgeld (€ 4,50) en kaartje in handen. Even wierp ik nog een begrip vragende blik naar de chauffeurs achter haar, rende op een drafje terug de helling op, stopte haar kaartje in de automaat en wierp de munten erin. Natuurlijk zaten er muntjes tussen die de machine niet accepteert (0,20 en 0,10 eurocent). Had ik terug kunnen rennen, maar bedacht me dat ik mijn pinpas bij me had. Natuurlijk ook tegen de regels in, maar goed. Nood breekt wet hoewel ik wist dat iedere handeling op camera gevolgd kon worden. Geld aannemen mag gewoon niet. Klaar.
“Zoals de waard is, zo vertrouwt hij zijn gasten”, zei ik tegen mezelf.

“Ach”, zei de chauffeuse die na de moeder kwam aanrijden, “het zijn maar vijf minuten, wat is dat nu eenmaal?”

Niet veel later liep ik – wederom tegen de regels in – achter een jonge dame aan om met een steeksleutel haar accu los te schroeven omdat ze voor langere tijd weg zou gaan.

Het zijn deze momenten van mijn dienst als garagebeheerder die de dag leuk maken.